Parę dni temu widziałem najnowszego Almodovara, La mala educacion, i jestem pewien, Ĺźe wszyscy fani hiszpańskiego reĹźysera zwariują na punkcie tego filmu. Ja do nich nie należę – zazwyczaj dzieła Almodovara zupełnie mnie nie ruszają – ale muszę przyznać, Ĺźe jest świetny.

Jeśli chodzi o gatunek, to jest on swego rodzaju gejowskim, melodramatycznym filmem noir, zawierającym odniesienia choćby do Billy’ego Wildera i jego PodwĂłjnego ubezpieczenia. Jednocześnie jednak za sprawą charakterystycznego scenariusza i specyficznej techniki reĹźyserskiej Almodovara La mala educacion nawiązuje do wszystkich tematĂłw, ktĂłre dotychczas poruszał reĹźyser. Według mnie jest to jego najlepszy film od dziesięciu lat.

To zabawne, ale nigdzie nie uświadczysz w nim chicas Almodovar - wszyscy aktorzy są mężczyznami. Czasem transseksualistami, czasem duchownymi molestującymi dzieci, czasem aktorami i reĹźyserami. Fele Martinez to chyba alter-ego Almodovara, twĂłrca filmowy, prĂłbujący w gazetach znaleźć pomysł na swoje następne dzieło. Wszystko zmienia się, gdy odwiedza go przyjaciel z czasĂłw szkolnych, a obecnie aktor - Ignacio (grany przez Meksykanina, Gaela Garcię Bernala, ze świetnym „hiszpańskim” akcentem i fantastycznym warsztatem aktorskim). Przy okazji pokazuje on swemu gospodarzowi napisane przez siebie opowiadanie, noszące nota bene tytuł „Wizyta”.

Od tego momentu fabuła zaczyna przeskakiwać pomiędzy przeszłością i teraźniejszością, odsłaniając kolejne etapy życia dwóch głównych bohaterów, których w szkole podstawowej łączyła głęboka miłość. W tej części filmu, ukazującej czasy dyktatury Franco, dowiadujemy się o księdzu, który molestował seksualnie uczniów. Jest to wspomnienie, które prześladuje obu mężczyzn po dziś dzień.

Film jest obrazem Hiszpanii lat 60-tych, 80-tych, oraz współczesnego życia w tym kraju. Jest to chyba najmroczniejsze z dotychczasowych dzieł Almodovara... Nie da się zaprzeczyć, że zmusza on widza do zmierzenia się z bardzo trudnymi kwestiami, zaś jego bohaterowie są przesiąknięci złem i okrucieństwem. Nie chcę zdradzić zbyt wielu szczegółów fabuły, więc powiem tylko, że jest naszpikowana niespodziankami, zmianami tożsamości, zwrotami akcji, zacieraniem się granic rzeczywistości i fikcji. Całość przypomina skomplikowaną podróż przez lustrzany labirynt i większość widzów będzie pewnie musiała go zobaczyć dwa razy, żeby wszystko zrozumieć.

Jest to także film nakręcony z ogromną pasją i miłością do filmu. Możliwe, że to najbardziej "filmowe" z dzieł Almodovara, nasycone odniesieniami i aluzjami do klasyków gatunku. Zimne i niepokojące, ale bardzo dobre.